เคยหลงทางอยู่กลางพายุที่มืดมน
ยืนตากฝนทนหนาวสะท้านถึงข้างใน
มือเธอโอบกอดฉัน ไม่ยอมห่างไกล
เหนื่อยหม้าย เธอเหนื่อยหม้าย
จับมือกันแม้มันลำบากสักเท่าใด
ปาดน้ำตาประคองกันไปแค่สองเรา
โลกใบนี้อาจโหดร้าย
เธอบอกให้ฉันทนเอา
ลืมเรื่องราวพรุ่งนี้ก็เช้าค่อยเริ่มใหม่
จะตอบแทนให้เธอ หมดทั้งหัวใจ
รักแท้ไม่ต้องพูดไรไปกว่านี้
ขอบคุณเธอที่ไม่ทิ้งกัน
แม้ว่าฉันจะร้ายหรือดี
บางครั้งหกล้ม ก็ไม่เคยหนี
เพราะมีเธออยู่ข้างกาย
ขอบคุณเธอที่ไม่ทิ้งกัน
แม้ว่าฉันอยากลาโลกไป
คำปลอบโยนจากความรัก
ของเธอที่ให้ไว้
เตือนใจ ให้ฉันเรื่อยมา
จะตอบแทนให้เธอ หมดทั้งหัวใจ
รักแท้ไม่ต้องพูดไรไปกว่านี้
ขอบคุณเธอที่ไม่ทิ้งกัน
แม้ว่าฉันจะร้ายหรือดี
บางครั้งหกล้ม ก็ไม่เคยหนี
เพราะมีเธออยู่ข้างกาย
ขอบคุณเธอที่ไม่ทิ้งกัน
แม้ว่าฉันอยากลาโลกไป
คำปลอบโยนจากความรัก
ของเธอที่ให้ไว้
เตือนใจ ให้ฉันเรื่อยมา
คำปลอบโยนจากความรัก
ของเธอที่ให้ไว้
เตือนใจ ให้ฉันเรื่อยมา